Navigation
Cukierki

Cukrzyca jest chorobą cywilizacyjną, choruje na nią 5% ludzkości (w 95% przypadków jest to typ 2) z czego spora część nie jest świadoma istnienia choroby, i najczęściej ujawnia się ona zupełnie przypadkowo, podczas wykonywania badań związanych zupełnie z inną chorobą. Cukrzyca (łac. diabetes mellitus) to zaburzenie metaboliczne, które wywołuje upośledzona zdolność do produkcji insuliny przez trzustkę.
Należy pamiętać, że cukrzyca jest chorobą do końca życia, ale jej stwierdzenie nie oznacza wcale końca życia. Z cukrzycą można praktycznie prawie normalnie funkcjonować, tak jak przed rozpoznaniem choroby, oczywiście pod warunkiem zastosowania się to kilku ograniczeń związanych z chorobą.

Objawy cukrzycy
Podstawowym objawem cukrzycy jest podwyższenie stężenia glukozy we krwi. W zależności od zaawansowania choroby może ono występować jedynie po spożyciu węglowodanów lub niezależnie od niego. Zawartość cukru we krwi (glikemię) podaje się w miligramach na 100 ml krwi (mg%) lub w milimolach na litr (mmol/l); związek między nimi określany jest wzorem [mmol/l] x 18 = mg%. I tak prawidłowa glikemia na czczo to 60-99 mg/dl (3,4-5,5 mmol/l), w 2 godzinie testu doustnego obciążenia glukozą glikemia poniżej 140 mg/dl (7,8 mmol/l).

Typy cukrzycy

Cukrzyca typu I insulinozależna
Inną nazwą tego typu cukrzycy jest także “cukrzyca młodzieńcza”, ponieważ diagnozowana jest ona u osób do 30-tego roku życia. Jej początek ma charakter gwałtowny, inaczej, niż w cukrzycy typu II, gdzie chory przez wiele lat może żyć z chorobą i nic o tym nie wiedzieć. Główne objawy to duże osłabienie organizmu, ogromne pragnienie, częstomocz. Geneza choroby najczęściej pozostaje nieznana, chociaż decydujące znaczenie mają tutaj czynniki genetyczne. W tym rodzaju cukrzycy, konieczne jest regularne podskórne podawanie insuliny.

Cukrzyca typu II nieinsulinozależna – diagnozuje się ją w przeważającej liczbie stwierdzonych zachorowań. Dotyka ona najczęściej ludzi po 40-stym roku życia. Jest ona wynikiem prowadzenia niezdrowego trybu życia przez chorego, czyli niewłaściwe odżywianie, brak ruchu, stres, używki. Leczenie, najczęściej przebiega poprzez podawanie tabletek, a w trudniejszych przypadkach, podawanie podskórne insuliny.

Cukrzyca ciężarnych przejściowe zaburzenie, rozpoznawane na podstawie podwyższonego stężenia glukozy we krwi pojawiające się u zdrowych dotąd kobiet i ustępujące całkowicie po zakończeniu ciąży.

Powikłania cukrzycowe
Wieloletnia cukrzyca prowadzi do wielu groźnych powikłań, które dotyczą wielu narządów: narządu wzroku – zmiany naczyń siatkówki czyli retinopatia cukrzycowa, zaćma, zmiany dotyczące naczyniówki, nerek – nefropatia cukrzycowa, czyli uszkodzenie funkcji nerek prowadzące do ich niewydolności (konieczność leczenia dializami lub przeszczepem nerki), włókien nerwowych – neuropatie. Postawowym powikłaniem jest natomiast stopa cukrzycowa.

Czy chorując na cukrzycę zupełnie wyeliminować ze swojej diety cukier i słodycze?
Nie jest prawdą, że chorzy na cukrzycę muszą wykluczyć ze swojej diety cukier. Dobrze kontrolując pozom glikemii można pozwolić sobie na słodkości, oczywiście wszystko pod kontrolą i w granicach rozsądku, by nie dopuścić do przekroczenia stężenia cukru we krwi.

Jak powinien odżywiać się chory na cukrzycę?
Odżywanie, prawidłowa dieta ma podstawowe znaczenie w życiu każdego cukrzyka. To od niej zależy zachowanie sprawności i uniknięcie ewentualnych powikłań związanych z cukrzycą. W diecie cukrzycowej nacisk kładzie się na ilość spożywanych węglowodanów. Odpowiednia dieta (produkty o niskim indeksie glikemicznym, złożone węglowodany, zmniejszona ilość tłuszczów nasyconych, więcej rozpuszczalnego błonnika) zmniejsza hiperglikemie po posiłkowe i pozwala zapobiegać powikłaniom. W cukrzycy typu 1 ograniczenia dietetyczne nie są tak istotne. Poza koniecznością dopasowania dawek insuliny do spożywanych pokarmów (lub odwrotnie) zaleca się unikanie produktów o bardzo wysokim indeksie glikemicznym i produktów mogących przyspieszać rozwój powikłań (jak miażdżyca).

Cukrzyca, a sport?
Chory na cukrzycę jak każdy może uprawiać sport. Aktywność fizyczna jest także wskazana, ponieważ przyczynia się ona do obniżania poziomu cukru we krwi. W większości przypadków cukrzycę typu 2 daje się początkowo dobrze kontrolować za pomocą odpowiedniej diety i wysiłku fizycznego. Ponieważ ten typ cukrzycy wiąże się zwykle z nadwagą, utrata wagi zwiększa wrażliwość na insulinę. Wysiłek fizyczny działa podobnie, poza tym pomaga zapobiegać powikłaniom cukrzycy.

Jak powinien żyć chory na cukrzycę?
Odpowiedź jest prosta, tak samo jak zdrowy. Przestrzegając podstawowych zasad związanych z chorobą nie ma szczególnych przeciwwskazań, by życie cukrzyka specjalnie różniło się od życia człowieka, który na tą chorobę nie choruje. We wszystkich typach cukrzycy bardzo ważne jest unikanie palenia tytoniu i picia alkoholu – środki te zwiększają prawdopodobieństwo powikłań cukrzycy.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

0